Położone 7 km na południe od Gubina w dolinie Nysy Łużyckiej przy drodze wojewódzkiej nr 285. W 1939 roku Polanowice liczyły 143 mieszkańców. Teren między wsią a Nysą Łużycką zwany był „Świętą Ziemią”. Do czasów wojen religijnych na wzgórzu przy Nysie stała kaplica poświęcona Świętej Hildzie, w trakcie wojny została spalona, rozebrana przez mieszkańców w XIX wieku, z kamieni stanowiących mury kaplicy wybudowano drogę w Polanowicach.

Obecnie wioska liczy około 90 mieszkańców. Pierwotny plan nieczytelny – XIII wiek, obecnie wielodrożnica. Zabudowa rozluźniona.

Polanowice to historyczna NIEMCZA znana ze źródeł wczesnośredniowiecznych. Pierwsza wzmianka w dokumencie Cesarza Ottona III datowana na 1 maja 1000 roku. Był tu gród i podgrodzie z targiem o dużym znaczeniu gospodarczym. Rozwijało się w Niemczy rzemiosło i handel nie tylko regionalny. Powstanie korzystniej położonego Gubina (tranzytowy szlak lądowy) spowodowało upadek Niemczy w końcu XII wieku. Zachowane jest grodzisko czterokrotnie większe od wczesnośredniowiecznego grodziska w Krośnie Odrzańskim.

Dom nr 18. zbudowany na przełomie XVIII i XIX wieku o konstrukcji szachulcowej, parterowy, prostokątny, nakryty dachem, dwuspadowy.