Podążając tym szlakiem możemy przyjąć dwa warianty.

                   
Wędrówkę po "Świętym Kraju" w pierwszym wariancie możemy rozpocząć z miasta Gubin i kierując się na południe pierwszą miejscowością są Sękowice. Można tutaj zobaczyć kościół z XVII wieku. Jadąc dalej na południe w odległości  około 4 km znajdują się Polanowice. Jest to jedna z najstarszych miejscowości na tym terenie. Istniał tu gród obronny. Na pobliskich polach można znależć okruchy ceramiki. Następną wsią są Sadzarzewice, oddalone o około 1,5 km od Polanowic.

Markosice to kolejny punkt tego szlaku. Warto poświęcić chwilę na obejrzenie krzyża pokutnego z XIII-XIV wieku., który znajduje się między Markosicami a Sadzarzewicami oraz budynku z czasów rzymskich (ruiny).

Następna miejscowość to Strzegów. Znajduje się tutaj kościół parafialny  pw. św. Antoniego. Późnogotycki, zbudowany w XV wieku, przebudowywany wielokrotnie w czasach nowszych. Murowany z kamienia, salowy, na planie prostokąta, z zakrystią od północy, kruchtą od południa i prostokątną wieżą od zachodu. W Strzegowie znajdują się również wieża obserwacyjna, leśniczówka i cmentarz poniemiecki.

 

Ostatnią miejscowością na naszym Świętym Szlaku jest Mielno. Można tutaj obejrzeć kościół filialny,  neogotycki, zbudowany w 1892 roku, ceglany, jednonawowy z absydą prezbiterialną od wschodu i wieżą od strony zachodniej.
We wsi znajdują się dwa domy zbudowane w XVIII-XIX wieku. Murowane, parterowe, założone na planie prostokąta, nakryte dachem naczółkowym.

 
W drugim wariancie wędrówkę rozpoczynamy również z Gubina, ale kierując się na północ. Dogodne warunki stwarza dla rowerzystów oraz pieszych ścieżka rowerowa. W odległości około 7 km znajduje się miejscowość Budoradz, gdzie można pospoacerować po parku folwarcznym. Znajdują się tam pozostałości po byłym cmentarzu rosyjskich jeńców wojennych z okresu I wojny światowej, a w lesie ruiny budynku gdzie mieszkał zarządca obozu. Park należy do Uroczyska Rubież Dębowa. W lesie jest leśniczówka.

Podążając dalej, malowniczo położoną trasą wśród lasów dojeżdżamy do Żytowania. Jest to wieś o zabudowie owalnicy. Pierwsza wzmianka pochodzi z  1370 roku. Dawna nazwa wsi to Sythwein. Plan rozbudowy - wielodrożnica. Zabudowa zwarta szczytowa i kalenicowa. Wieś stanowiła własność cystersów z Neuzelle. Za wsią w kierunku Kosarzyna znajdują się stawy rekreacyjno - hodowlane.

                                   
Podążając dalej w kierunku Kosarzyna możemy rozkoszować się widokiem malowniczego KRZESIŃSKIEGO PARKU KRAJOBRAZOWEGO. Na terenie parku jest jezioro Borek. Przy jeziorze: stanica wodna PTTK i zabudowa rekreacyjna.